Parochienieuws

Brief van pater Dorus Wubbels.

Er zijn ontelbaar vele galaxies; onze melkweg is maar één van de vele. Er draaien ontelbaar vele planeten in onze melkweg; onze aarde is maar een stipje. En ik? Ik ben maar een stipje tussen de meer dan zeven miljard (7.000.000.000) mensen op ons aardig planeetje. Ik ben maar een nietig celletje in het groeiende organisme van de mensheid. Ik stel weinig voor.

Maar mijn leventje is een groot project voor mij, want meer héb ik niet en meer bén ik niet. De zin van hemel en aarde hangt dus af van mijn instelling, van mijn houding. Als ik krampachtig leef, verstrakt het universum.

Als ik ontspannen leef, versoepelt heel de wereld. Als ik angstvallig leef, wordt alles en iedereen een bedreiging. Als ik ontvankelijk leef, wordt alles en iedereen een onthulling. Mijn leventje is wonderbaarlijk, want ik heb de gave van de verwondering. Mijn leventje is me zomaar door God gegund. Nee, het is niet altijd eenvoudig, maar veel valt of staat met mijn innerlijke houding.

Daarom bid ik veel. Nu ik wat ouder word, ga ik steeds dieper de weg op van de innerlijkheid. Ik hou van lange wandelingen. Ook doe ik al vanaf mijn twintigste yoga op mijn matje; het begon onregelmatig, maar is inmiddels een behoefte. Ik adem nieuwheid in en oudheid uit. Ik voel mijn lijf en leden. Ik strek de spieren en buig de gewrichten volgens oude suggesties. Ik voel me één met alle mensen, met alle sterren, en ik weet me innig bemind door God, het Mysterie in wie mijn mysterietje zich afspeelt.

God is de ziel van het universum. Elke dag reserveer ik tijd voor de oertijd en krijg ik kracht uit de oerkracht. Tijd waarvoor? Kracht waarvoor? Om bewust te leven en om van mensen te houden. Er zijn zoveel goede mensen; er is zoveel goedheid in mensen. Het is een keuze het goede te willen zien – en dat wíl ik gewoon. Waarom? Omdat ik daarvoor geboren ben. “Wat het oog niet heeft gezien en het oor niet heeft gehoord, wat in geen mensenhart is opgekomen, dat heeft God bestemd voor wie hem liefheeft.” (1 Kor. 2:9)

Dorus Wubbels

Terug naar Parochienieuws